به تاريکی بختم

چند خط آفتاب باش!

که صد سال ديگر هم

تنهايی بغض آلود خواجه گان قجری 

                  در حرم سراهای بی چراغ جمعيت نمی شود.

قهوه بنوشيم!

لااقل يک خط در ميان

باد بوزد

به کرختی عمر شرجی ام.

ما گدايان خيل شهوتيم ؛

شب را عريان

و از قضا باباطاهر می شويم

که «عاشق گرگ گرسنه است

و اين هی هی چوپان در سر ما نمی رود»

سرِ ما اين سرما را نمی تابد

داغ عرق است.

گره هر چه مجنون به پيشانی ام افتاده

بختی که شهر به شهر کولی شده است

چه روزگار مفعولی!

اين پايتخت هرزه دام بلاست

از گيس بلند تو

که بريده باد!

اگر خدا در سينه بند توست

اين چشم ها هم بندیِ دام توست

نديدی!؟

آسمان ستاره هايش را

مساوی قسمت نکرد

سحر به خورشيد می روم

تا هم نسوزم

و کمی نور بياورم

چند خط «شايد»

«اما» و «اگر»

تا گره از پيشانی ام

                     ليلا شود.

---

برای استفاده بیشتر از فضاهای مجازی و بدلیلی که زندگیِ این روزها کمتر مجال و حوصله دیدار به ما می دهد مایلم با همه ی همسایه گان مجازی اشعار کوتاه ، طرح و هایکو  ـ از شاعران بزرگ و کوچک ـ را از طریق مسیج با هم مبادله کنیم. تا گاه و بی گاه تر و همیشه از شعر لذت ببریم.

این هم شماره من :     ۷ ۳ ۱ ۲ ۲ ۴ ۳ ۶ ۱ ۹ ۰

منتظرم!

---

 شرح : عکس مربوط به دیشبه. 

از راست ؛ رضا بایمانی - احسان الهی فر - احسان بزرگی -  محمد عرب زاده - احمدبیرانوند - حبیب پرتاری.

کلیسای قدیمی ارامنه ی اندیمشک تخریب شد!                                        

عصا از کور محل دزديده ايم

با چراغ ايم گرد  شهری

که پرگار پريشان درد

دايره می کشد

حول سر هر گربه

                نور مهتابی است

شهر يک کليسا و هزار مسيح

پوست و استخوانی قديمی يک ديو و هزار دد

مرد مصلوب به کارش نمی آيد

غمگين شام آخر و

يهودايی

 که هزار مسيح را به جل جتا برده است

ما سنگ تر از اين حرف ها

بر تاج خارآذين فرود آمده ايم

و صليب را

که اشاره ای است به درد

از جغرافيای مغموم خود

                      دور می کنيم

از اين فاصله

دور سرم نور مهتابی است

نمی بينی!؟

که از چشم های صوفی تو

به قناعت افتاده ام.

اگر می خواهید از یک وهم خوب با جانمایه ای ژرف سرشار شوید ، اینجا را کلیک کنید و  داستان «سارا گاهی زن است گاهی مرد» را از دوست خوبم «حبیب پرتاری» بخوانید.

نوروز خجسته باد!

و یک کار تازه :

این هم یه کار قبلی برای بیست پنج سالگی ام و تقدیم به "زهرا امیرابراهیمی" :

بيست و پنج سالگی را

برداشته ام از سر راه

آورده ام به جهانی

که دورتادور ديوار وطنم

کسی هوس سيب گنديده نمی کند

دنيا را به چيزهای ديگر مانند کن!

عروسی که شما باشيد

دلم برايتان بی پرنده است

پر که نمی زند

هی از سر راه ابروکمان سر به هوا

                                  ـ سبد به دست ـ تور می زند

بيست و پنج سالگی را فيلم کرده اند

و مفسد فی الارض های بسياری

بايد طناب بازی کنند

زير درخت دار

جاذبه زمين سيب ندارد

کسی مرا هوس کند

و بيست و پنج سالگی ام را به گردن بگيرد.

مطلب زیر را چند سال پیش نوشته ام که همان موقع در سایت مانیها منتشر شد. اما برای آوردنش در وبلاگ تردید داشتم چون مدتهاست با این زبان و نوع نگاه به مسائل فاصله گرفته ام. پس صرفاً برای آوردن مطلب در چنین روزی (سالروز فوت فروغ) آن را تقدیم می کنم :

شاعره ی گناه

     در اروپای قرون وسطی دانشمندانی نظير دکارت ، نيوتن ، کپرنيک و... هر يک با تحفه ای از شعور و خرد خود آگاهی و شکوفايی انسان را رونق بخشيدند چنانکه دکارت مطرح می کند ؛ چون فکر می کند وجود دارد ، نيوتن فيزيک افتادن سيب از درخت را کشف می کند و هرگونه ربط متافيزکی آنرا مهر ابطال می زند و سرانجام کپرنيک گريبان تورات را می چسبد و در کار گردش خورشيد بدور زمين ـ به حق ـ ترديد می افکند و بدين سان «عصر فروغ» را به مثابه حرکتی آگاه ساز در چنان خفقانی رقم می زنند. در ايران نيز به فاصله کمتر از صد سال پيش «عصر فروغ» ايرانی با صادق هدايت ، فروغ فرخزاد ، احمد شاملو و ... بدليل گمراهی و عدم همراهی توده به ناکامی آغاز می شود و در ادامه دستادست قدمايی چون زکريای رازی ، ابن مقفع ، ابن راوندی و ... تنها سنگ نبشته هايی از ايشان باقی می ماند که در نتيجه « ما همچنان دوره  می کنيم روز را و شب را/ هنوز را»1 زيرا پيام آنان که در شعر و نوشته شان خلاصه آمده را « که می شنود و تازه چه تفسير می کند؟»2

     «عصر فروغ» غربی را از آن دست همپای نوع ايرانی آن مثال می آورم که برای فردای شکوفايیِ جهان ، از ما بعنوان ملتی ديرسال توقع حضور می رود چنانکه رنه گروسه ـ شخصيت فرهنگی قرن حاضر ـ می گويد « اساسی ترين مسأله جهان امروز ما در آميختن شرق و غرب برای دستيابی به يک واقعيت جهانی بر مبنای يک تفاهم جهانی است ، و سرمشقی که فرهنگ ايران در همه تاريخ خود ارائه کرده است نمايانگر اين واقعيت است که چنين تفاهمی تحقق پذير است ، زيرا اين فرهنگ با نبوغ انديشه خويش خود به خود مظهر آميزش موزونی از شرق و غرب و ادغام اين هر دو در يک واحد جهانی است.»

شعر زیر یک کار قبلی است ــ چون کار تازه ندارم ــ برای نظر و اعتنای همسایه ها :

از اين آفتابِ گيس بريده بپرسيد

که چند صحرا عاشق بوده ام؟

و چقدر خجالتی کلاه از سر ماه برداشته ام؟

"ايران" دوشيزه ای بود

که دختری فراری از آب درآمد

حالا هی باغچه را دلداری می دهم/ شهد گل ها را شراب می گيرم

و از عرق سگی سگ تر

تماميت ارضی ام را پارس می کنم

خاک توی سرم کرده اند

تا کاهگل بمانم

ديوارها را خشتی

از هر طرف ــ کج و راست ــ بالا آورده ام

بالا بياورم بهتر است

اين همه تاريخ و بدمستی

کار دست آدم می دهد

آخر گاو ما را برده اند هندوستان.

اشراق نامه ی سپید

نگاهی به مجموعه ی «اشراق در بی شمسی» سروده ی احمد بيرانوند

   «اشراق در بی شمسی» نخستين مجموعه ی شعر «احمد بيرانوند» ـ که البته با او روی ديگر سکه هستم ـ پس از بسيار خواندنش پيش روی ام است. به دليل در هم تنيدگی بسيار «احمد بيرانوند» و شعرش بهتر است ابتدا معلوم کنم با چه شاعری طرف هستيم تا پيدا شود با چه شعری مواجه ايم.

     «احمد بيرانوند» دوستانه و بی شيله اهل متفاوت بودن عوام پسندانه است. نگاه کنيد ؛ کلاه چه گوارايی ، سبيل صفوی و زلف درويشی با زيبايی و نور ايمان که در چهره ی احمد است چه می کند! او از اومانيسم و تفکر چپ ، از فقاهت و زهد ، از صوفيگری و تجدد هر کدام به مقدار لازم خودش را رند تدارک ديده است. شايد عارف پست مدرن باشد.

    به همه ی اينها اضافه کنيد تسلط و احاطه ی «احمد بيرانوند» به نحله های شعر و کتابخوانی او را. و با اين معرفت شعر سپيد را با موسيقی بيرونی (عروضی) می سرايد بعبارتی کم اعتنا به ويژه گی عمده شعر سپيد که موسيقی درونی است. اما پليدی ذهن مخاطب انديش شاعر او را به اين فريب يا ابداع ترغيب می کند. زيرا بزعم شاعر ذائقه ی مخاطب عمومی هنوز توقع موسيقی ملموس تر و وزن را از شعر دارد و بعضاً نوشته با اين ويژگی را شعر می شناسد.

افشين ميری از ميان ما رفت

وبلاگ آذرمهر برای شعر و زندگی است و بنا دارد از اعتنای همسايه ها جان بگيرد. برای شروع يک کار تازه و مروری بر مجموعه ی شعر «به من که رسيدی بپيچ» سروده ی «ارمغان بهداروند» را پيشکش می کند.